lubiepisac.pl

Ocal mnie, Panie, - modliłam się - ocal mą duszę, ocal, choć wiem... Istotą ja grzeszną, ludzkość jest we mnie. Niweczę sprawy ludzkie, czasem tak śmiertelne. Boję się przyznać sama przed sobą, iż wierzę dobro lecz wierzę w dobro. Pewnego dnia, szarego, gdy w okół już zgasły światła, powiek zmrużyć nie mogłam, widziałam wciąż tyle światła.. Przygoda zaczęła się potem. Przede mną stał obcy człowiek. Wymusić chciał bilet ode mnie. Jechałam więc autostopem. Zniweczyłam wszelkie zakazy.

DROBNA POMYŁKA

           Klara może o sobie powiedzieć, że jest przykładem pomyłki Pana Boga.

Dotyczy ona nieprzystającej do wieku duszy, serca i rozumu. W okresie młodości nie było to szokujące. Zwyczajnie - miło było popatrzeć na młodą buzię,  rozważną i przewidującą, porównywalną z Aspazją. Zalety te przekładały się na awanse, szacunek i cichy podziw.

Klara nie była z siebie zadowolona. Chciała być spontaniczna, beztroska, a nawet rola słodkiego głuptaska byłaby nie do pogardzenia. W oczach rówieśników stanowiła łakomy kąsek na kumpelkę i dobry materiał na żonę. Ale na randki i prywatki, poszukiwane były  cycate i chichrające dziewczyny. I na dokładkę to imię…Wybrane na dowód uwielbienia dla Zakonu Klarysek, do którego mamie Klary nie udało się wstąpić, z powodu złego stanu zdrowia.

Moja Wigilijna opowieść!

            Za oknem zamarzniętego samochodu szalał mroźny wiatr rysując prześliczne wzorki na szybach. Uliczne lampy świeciły jasnym światłem, odmierzając odległość, od słupa do słupa, którą co dzień samotnie przemierzałam o tej samej porze. Jeszcze parę kilometrów i jakoś po przepracowanym dniu trzeba dojechać do domu, zrobić gorącą herbatkę i wygodnie usiąść, poprzedzając ten rytuał gorącym prysznicem. Szkoda tylko, że samotnie trzeba spędzić kolejny wieczór w fotelu, ale dobrze będzie siedzieć wygodnie i opierać nogi na podnóżku wysłużonego stołeczka, włączyć cichutko kolędę i rozkoszować się smakiem wybornej malinowej herbatki.  Hm....  Kiedyś bardzo dawno temu o tej porze, zapewne krzątałabym się sie wokół kuchni, szykując kolacje dla rodziny...

"Taksówkarz"

                 Miałem prawie 30 lat. Ukończyłem studia, znalazłem dobrze płatną pracę, miałem swoje mieszkanie w nowej dzielnicy Warszawy, lecz do szczęścia brakowało mi tylko żony, której mama życzyła mi, wręcz odprawiała modły, aby jakaś wreszcie  stanęła na mojej drodze kobieta i była na poziomie.
                Nie wierzyłem w żadne zakochania od pierwszego spojrzenia, ani w ogóle w miłość że taka istnieje    w realiach. Spotykałem dziennie tysiące kobiet,   lecz nigdy nie udało mi się pobyć z żadną dłużej niż kilka tygodni, miesiąc, po którym okazywało się że istnieje miedzy nami nie zgodność charakterów, jest za mało inteligenta nie ciekawa lub doszukiwałem się różnych w niej mankamentów. Każdy kolejny związek traktowałem jako sprawdzian umiejętności łowczych. Mama ubolewała i strasząc mówiła; Wojtek zobaczysz  zostaniesz starym kawalerem. Ale ja nic z tego sobie nie robiąc ,dalej tkwiłem w kawalerskim stanie. Owszem, kilka z dziewcząt podobało mi się bardziej lub mniej, ale nie potrafiłem skupić uwagi dłużej niż miesiąc. Ciągnęło mnie do kolejnych podbojów.