Jest taka sławna powieść pt. "Romeo i Julia" Wiliama Szekspira. Więc skoro był Romeo i była Julia to czemuż teraz nie miałoby być odwrotnie?

Para mieszana cz. 18

Waldek, zadowolony z własnego dowcipu, zagapił się bezmyślnie w monitor komputera. Grzebał w sieci. Każdą, wolną chwilę wykorzystywał do tego. Był istnym internetowym maniakiem. I ekshibicjonistą. U niego, co na sercu, to i na fejsbuku. Albo na Naszej Klasie. Ciągle sprawdzał, co tam słychać u znajomych. Tych bliższych i dalszych
- Nie boisz się? – zapytał Tomek, widząc na ekranie ikonkę ogólnoświatowego portalu społecznościowego.
- Czego? – Waldek zapytał tak trochę mimochodem, bo całym sobą, żył wieściami z portalu.
- No tak o wszystkim pisać. Założę się, że połowy tych „znajomych”, tak naprawdę nie znasz.
- Przecież nie piszę o wszystkim. Jak napiszę, że jadłem pomidorową na obiad, to chyba świat się nie zawali i żadnej tajemnicy tym nie zdradzam.

Miałem sen... Miałem marzenie... Leżeliśmy na łące przy brzegu rzeki wśród kwiatów mieniących się przeróżnymi barwami, których zapach wdychaliśmy z wielką zachłannością i uwielbieniem. Od żółtych mniszków i jaskrów, fioletowych kąkoli, modrych chabrów, po biało-żółte stokrotki i polne fiołki oraz te, które ukochałem najbardziej: niezapominajki w kolorze nieba... W pobliżu pluskały się w płytkiej wodzie nasze dzieci, przekomarzając się i pokrzykując jedno na drugie. Wygląda na to, że próbowały zbudować babkę z piasku. Nad cudownym dywanem z kwiatów unosiły się tabuny motyli, które nie zważając na intruzów wylegujących się w soczystej trawie, urządzały sobie pokaz piękności, co raz to przeskakując z kwiatka na kwiatek i łapczywie spijając nektar z ich miododajnych prącików. Wzięły nas chyba za jurorów, bo niemal nachalnie próbowały zwrócić swoją uwagę dumnie pusząc się i rozpościerając swoje małe skrzydełka. Przejąwszy się więc rolą, zaczęliśmy typować najpiękniejsze z nich. A było w czym wybierać...

...

Kieruję te słowa do siebie,
A raczej - do swego sumienia.
Dlaczego nie umiem się cieszyć
Z ludzkiego nieszczęścia, cierpienia?!

Gdy widzę, jak kogoś ból szarpie,
Dlaczego nie czuję ekstazy?
Dlaczego brakuje mi siły,
By skazać swych wrogów na “razy”?
Dlaczego nie umiem się zemścić
Bez żadnych wewnętrznych oporów?
Dlaczego nie mogę być jednym
Z tak wielu brutalnych “potworów”?
Dlaczego tak trudno mi zagrać
W grę krwawą i bardzo okrutną?
Dlaczego, gdy słyszę o krzywdzie,
W mym sercu się robi tak smutno?
Dlaczego boleję, gdy widzę
Na zdjęciach dzieciątka poczęte:
Zabite, skrwawione, zmiażdżone,
Jak kartki papieru pocięte?
Dlaczego nie umiem uderzyć
Lub zdradzić jak Judasz dla złota?
Dlaczego patrzenie na przemoc
To dla mnie zbyt trudna robota? ...

Pięknieje świat, gdy jesteś blisko,
Miłość rozbrzmiewa muzyką w sercu.
Szumem wiatru, kroplą deszczu mi jesteś,
Niczym mgła otulasz wieczorami do snu.

Kołyszesz w dłoniach jak cenny skarb,
Tulisz szepcząc miłosne zaklęcia.
Z czułością chronisz przed świata złem
rozsypując w noc ciepłych iskier garść...